Lieve Sabine, Verdorie, het is dus inderdaad zo gegaan zoals je vreesde, tijdens het feestelijk(e/ bedoelde) freelancers-etentje begin dit jaar. Na zoveel jaar - ik weet niet eens hoeveel - ga je weg bij Boekblad. Niet omdat je het er niet meer naar je zin had, integendeel. Maar omdat van bovenaf besloten werd dat de redactie ging verhuizen, zo ver weg dat heen-en-weer reizen voor jou onhaalbaar werd. Ik zie je nog voor me, verdrietig, ook al zag je ook positieve kanten aan het verhaal: extra tijd voor je gezin en, na een poosje, wellicht dé kans voor een nieuwe stap in je carièrre.
Ik heb je daarna niet meer gesproken helaas, maar uit de andere stukjes op Sabines boeken maak ik op dat je voorlopig vooral zal genieten van het 'nietsdoen', voor zover dat voor een jonge moeder mogelijk is. Het zij je gegund, ik zou zeggen: geniet er met volle teugen van! Met baby en de zomer voor de deur zou dat toch moeten lukken, lijkt mij zo. En wat later komt, komt later.
Al heb ik een jaar of vier met je samengewerkt, heb ik je niet zo goed leren kennen dat ik weet welke boeken je graag leest. Dat heb je hè, met digitale communicatie en reisafstand. Ik heb als 'afscheidskado' dus een boek gekozen dat ik zelf ontzettend mooi vind, zo mooi dat ik me niet kan voorstellen dat jij het niet mooi zou vinden. En dat, hoe langer ik erbij stilsta, hoe beter past bij een belangrijke nieuwe stap in je leven als de stap die je vandaag neemt.
Eeuwelingen is een bundel interviews met mannen en vrouwen die in 2000 een volle eeuw of zelfs nog langer geleefd hadden. Die dus kind waren in de tijd dat mensen meestal niet ouder dan vijftig werden, er nog geen electriciteit was, de wereld niet groter was dan het dorp, vrouwen kappen met ijzers droegen. Die zich de Eerste Wereldoorlog veel levendiger herinneren dan de Tweede Wereldoorlog, toen ze al zoveer achter zich hadden. Die beroepen uitoefenden die al deccenia niet meer bestaan, zoals brikkebakker en pullevaarder.
Waar ik na het lezen, de eerste keer alweer een paar jaar geleden, het meest van onder de indruk was, was het relativeringsvermogen van deze honderdjarigen, hun humor (vaak) en openheid. Ze hebben al zoveel meegemaakt, de wereld compleet zien veranderen, hun eigen kinderen bejaard zien worden, ontvangen nu een AOW of een pensioen dat een veelvoud waard is van het loon dat zij in de bloei van hun leven met hard werken verdienden - dat ze zich niet gauw meer ergens druk over maken en al helemaal niet over wat andere mensen doen. Hendrikje van Andel-Schipper uit Smilde, die niet naar school mocht vanwege haar slechte gezondheid maar 112 geworden is, heeft een mooie verklaring voor die prestatie: 'Ik vertik het gewoon om chagrijnig te worden.'
Doe ermee wat je wilt, voor of nadat jij binnenkort wéér een mensje op de wereld zet voor wie alles nog open ligt. In het perspectief der honderjarigen zou dat voor jou ook nog weleens zo kunnen zijn. Nogmaals: geniet ervan!
Het ga je goed.
Liefs,
Anke
.JPG)