Vincent kiest: 'Call me by your name' van Andre Aciman

Lieve Sabien,

Ik zeg dan wel gekscherend: wat moeten we zonder jou?, maar ik meen het - en het zit vrij aan de oppervlakte van mijn hart - wel. Je bent niet alleen eindredacteur, maar ook het levende archief en kwaliteitsbewaker van het blad. Hoe moeten we zonder jou en jouw kennis? Hoeveel fantastische onderwerpen die ik aandroeg zijn er al niet in de papierbak verdwenen door jouw resolute: 'Nee hoor, dat hebben je in 2007 al gehad.'? Dat hoorde erbij voor mij als beginneling en inmiddels doe ik dat zelf ook. En uiteraard: 'Nee hem vraag ik niet. Je mag iedereen vragen, maar niet die boekenvakker.' Dan was er een heel drama per mail en telefoon aan vooraf gegaan, waar ik heerlijk van kon smullen.

Als je dus komende tijd dubbelingen ziet opduiken in het blad, komt dat doordat of wij onze prullenbakken hebben geleegd op Wouters bureau: kopij-ideeën! Of omdat we niet meer weten dat het al eens geschreven is. Je weet hoe snel ik vergeet dat een artikel van mijn hand en hoofd is. Dan moet je wel aan de bel trekken en is het toegestaan een lekker zuur mailtje te sturen: 'In mijn tijd...'

En zouden we Wouter kunnen vragen jouw humor en onze grappen over te nemen? En weet hij de essentiële zaken wel? Zoals dat boekhandelanalyses altijd horen te eindigen met de aankondiging van hel en verdoemenis als ze niet ons advies opvolgen?

Het boek dat je MOET lezen, en misschien heb je het wel gelezen, en dat ik je kan aanbevelen is Call me by your name van Andre Aciman. Over de eerste allesverslindende liefde: de onzekerheid, het hinein interpreteren, de obsessiviteit, de gelukzaligheid en diepe dalen die daar bij horen. Het is een van mijn lievelingsboeken, heel herkenbaar vond ik het. De diepe liefde die je alleen maar de eerste keer kunt meemaken, de verwarring waarin je je bevindt - het is zo prachtig beschreven en het speelt zich af tijdens een zomer in Toscane. Deze zomer zal er voor jou waarschijnlijk geen vakantie in zitten, maar met dit boek zit je toch even in Italië.

Zelf heb ik het boek inmiddels drie keer gelezen en het blijft prachtig. Hopelijk vind jij dat ook - en als je dan straks, over een jaar of twee - langs je kast loopt en het boek ziet staan, dan denk je nog eens aan ons en mij en dat het weer eens tijd is voor een terrasborrel om bij te praten.