Sabine móet al zoveel - een kind baren, om maar iets te noemen - dat ik mij niet zou durven aanmatigen haar nog een opdracht mee te geven. Zoveel reistijd dat ze er makkelijk een lekkere pil bij zou kunnen lezen was tenslotte de reden om afscheid te nemen van Boekblad. Had ik al gezegd dat ik je daar vreselijk zal missen?
Ik geef je dus géén titel uit mijn eigen boekenkast. Ik ga je een boek aanraden waarvan ik vermoed dat jij het prachtig zal vinden, maar dat ik zelf nog niet gelezen heb. Dan kan ik namelijk over een paar maanden contact met je opnemen met de vraag of ik het een keer van je mag lenen.
Dit boek werd mij aangeraden door een belezen vriendin in wier smaak ik onbeperkt vertrouwen heb en die ik voor deze gelegenheid speciaal om advies heb gevraagd. "De tas van de meester," zei ze. "Een heel mooie liefdesgeschiedenis. Van een Japanse dame. Of anders dat boek van hoe heet-ie ook al weer, over empathie bij apen."
Ik toog meteen naar Scheltema. Hiromi Kawakami heet de Japanse schrijfster. Ik wist al na een halve bladzijde dat ik dit boek bijzonder graag zou willen lezen en ik kon mij pas na 20 bladzijden van het werkje losrukken om het af te rekenen bij de kassa. Want inderdaad, ik heb het aangeschaft; als ik je bel met de vraag of ik het van je mag lenen, moet ik natuurlijk wel zeker weten dat je het in huis hebt. De caissière heeft het ook zo netjes ingepakt - ik kan het niet stiekem uitlezen voor woensdag.
Bij Boekblad zal ik je erg missen, had ik dat al gezegd? Het was een feest om met je te werken. Ik troost mij met de gedachte dat er in je leven nu weer plaats is voor nieuwe dingen - prachtige dingen - waarvoor je anders geen ruimte zou hebben gehad.
Dat boek over empathie bij apen (het is geschreven door Frans de Waal) heb ik voor mezelf gekocht. Als ik je dan over een paar maanden bel, dan kunnen we mooi ruilen.
Geen adieu, dus. Maar een hartelijk Au revoir!
.JPG)