In oktober 2008 legde ik voor het eerst de fietstocht af naar de Naritaweg. Het was in het bruingele gebouw op nummer 14 dat ik jou en Lucie voor het eerst ontmoette, tijdens het sollicitatiegesprek. Jullie waren op zoek naar een freelance eindredacteur. Eerlijk gezegd wist ik na afloop niet of het gesprek nou goed of slecht was verlopen - zo veel ervaring in het bladen maken had ik toen nog niet. Maar jullie hadden er vertrouwen in en een paar weken later legde je me de kneepjes van het vak uit. Het was me meteen duidelijk dat je veel ervaring had, en zonder te overdrijven kan ik vaststellen dat je een mentor bent geweest. Als nieuwbakken eindredacteur heb ik veel van je kunnen leren en me aan je kunnen spiegelen. Aan die periode, en ook later, heb ik veel gehad als ik aan het werk was voor andere opdracht- of werkgevers.
Nu was het eerste nummer dat ik voor Boekblad maakte niet meteen een doorslaand succes: ik weet nog dat Hannie gepikeerd was dat ik niet had doorgegeven dat ze van Arno Koek niet alleen een visiefoto, maar ook een coverfoto moest maken, en ik meen dat in het nummer erna een paar rectificaties geplaatst moesten worden. Vallen en opstaan heet dat.
Over een paar dagen volg ik jou op als eindredacteur bij Boekblad, en ik weet: de lat ligt hoog. Maar juist dat gegeven is misschien wel de belangrijkste reden waarom ik het werk graag doe. Ik hoop de standaard die jij hebt gezet hoog te kunnen houden, en dat is een behoorlijke uitdaging!
En nou iets heel anders: de boekentip. Ik raad je Het reizen vereist sterke zenuwen aan van Bob den Uyl. Dit boek heb ik helaas nog ongelezen in de kast staan, maar het lijkt me het ideale boek als je een tijdje aan huis gekluisterd bent en toch in gedachten verre en niet zo verre reizen wilt maken. Den Uyl is wel een beetje een mopperkont, maar dat maakt zijn verhalen juist zo charmant. Sabine, ik wens je een heel mooie en gelukkige tijd toe!
.JPG)