Afscheid van Sabine Het is twee jaar geleden dat ik Sabine voor het eerst ontmoette, tijdens het voorstelrondje over de redactie. Ze was één van de vier redacteuren en ik was vooral bezig om toch vooral ieders naam te onthouden. Dit is een handicap van me: Ik heb daar nogal moeite mee. Daar ben ik niet trots op en ik had me voorgenomen de namen goed te onthouden. Ik droeg zelfs een spiekbriefje bij me die eerste maand. Voor jou – moet ik bekennen - heb ik het langst met mijn spiekbriefje gewerkt. Het zal ermee te maken hebben dat je niet iemand bent die zichzelf op de voorgrond plaatst. Rustig je je werk en je vraagt alleen hulp of aandacht als het echt nodig is.
In het begin had ik daar niet zo’n erg in. Degene die het hardst riepen dat ze het zo druk hadden, leken ook het hardst te werken. Ik probeerde te helpen waar ik kon en de werkdruk voor iedereen binnen de perken te houden. Inmiddels ben ik er achter dat de werkdruk ontegenzeglijk het hoogst is bij de eindredactie. Maar Sabine hoorde ik nooit klagen, totdat… het een keer er echt om ging spannen. Maar toen moest er dan ook echt iets gebeuren. Dat was toen we overgingen naar Easy to Publish. Ineens bleek dat er geen rek zat in Sabine’s werk. Dat ze geen uurtje speling over had en dat er een enorme tijdsdruk zat op haar werk.
Toen pas drong het in volle omvang tot mij door wat een verantwoordelijke functie Sabine had. Hoe ze als een spin in het web opereerde en hoe ze met minst van iedereen gemist kon worden. Toen ook werd me pas duidelijk hoeveel handelingen er nodig zijn van de eindredacteur, voordat het product drukklaar is. Letterlijk alles gaat door haar handen en zonder eindredacteur zou Boekblad niet zijn wat het is: zonder spelfouten, creatief ingedeeld en opgemaakt, goede koppen, passende fotobijschriften. Juist al deze ogenschijnlijk kleine zaken maken de kwaliteit uit van het blad. Kwaliteit die altijd door Sabine werd gewaarborgd. Je kon er letterlijk blind op varen dat zij ervoor zorgde. En altijd op een vriendelijke en rustige manier.
Ik vrees dat we pas goed weten wat we missen als jij straks bent vertrokken. Dat dan pas in volle omvang duidelijk wordt hoeveel je voor Boekblad deed en hoe essentieel jouw werk was. Jouw argumenten waren vaak doorslaggevend. Wat me doet denken aan een tweeregelig gedichtje van Staring, getiteld Meester en Leerling. Het gaat zo:
De Meester, in zijn Wijsheid, gist
De Leerling, in zijn Waan, beslist
Het ga je goed.
Lise
.JPG)